Kerkske van den Elsdonk Het kerkplein met groentetuintjes in WO II. (Historisch Archief Edegem) Jarenlang waren het voormalig parochiehuis en de pastorij de enige woningen op het toen nog rustige kerkplein op den Elsdonk. Vele jonge gezinnen bouwden moderne woningen en villa's op de velden langs de overkant van de grote baan. Er ontstonden echte woonwijken en de parochie van de Heilige Familie werd almaar groter. Het kerkske van den Elsdonk zat elke zondag eivol en er waren

Het was 6 januari. Bij de meeste mensen was de kerstboom afgebroken en het stalletje netjes in krantenpapier opgeborgen in schoenendozen. Die hadden we genoeg, want veel klanten van onze schoenwinkel lieten hun doos achter. Mijn vader stookte ze op in een groot ijzeren vat naast de winkel. Van het gat in de ozonlaag had niemand gehoord en klimaatmarsen bestonden nog niet. Dit jaar verkleedden we ons als de drie wijzen uit het Oosten. Ze werden drie koningen genoemd, al wisten

Een 55 ste slachtoffer van het bombardement van 5 april 1943? Tijdens het onderhoud van de gemeentelijke archieven stuiten we soms op gegevens die volledig uit het collectief geheugen waren verdwenen. Zo vonden we in de archieven van de ‘Gedenktekens op de begraafplaats’ een brief die mogelijk duidt op het 55 ste Edegemse slachtoffer van het bombardement. Ontwerp van Floris De Cuijper. Gemeentearchief Edegem Het betreft hier De Loose Maurice uit de Parklaan nr. 125, Elsdonc

Op vrijdag 9 en zaterdag 10 oktober 1914 bereikten de Duitsers Antwerpen. Hun doortocht door Edegem gebeurde zonder incidenten. Pastoor Cuypers getuigt: “Bij de inval van de vijand in de gemeente – eigenlijk was het maar een doortocht – is er niet gevochten. De enkele burgers die nog in het dorp verbleven, zijn met rust gelaten. In de dagen die volgden, is niemand lastiggevallen en werden er geen gijzelaars opgeëist.” Voortgaand op bovenstaande getuigenis en de bekende Duitse

Soms gebeurt het al eens dat je in een onderzoek waarmee je bezig bent, flink afgeleid wordt. Zo ook bij de studie van de Edegemse familie Hendrickx. Jeannine Hendrickx, vertelde terloops dat ze al eens stiekem ging spelen in de doolhof van Hof Ter Linden.   Een doolhof? In Hof Ter Linden?   Jeannine Hendrickx is de dochter van schoenmaker Nicolas Hendrickx en groot geworden in de Drie Eikenstraat, een paar huizen naast de dreef naar Hof Ter Linden. Als de ‘strenge’ barones v

Een bekend geluid in de zomer was het geklingel van de crèmeglacekar. Het blauw-witte Volkswagenbusje van Glacé Jozef was een vertrouwde verschijning in de straten van Edegem. Op den Elsdonk was nog een tweede glacier actief: ‘De Noppe’. De Noppe kwam uit Waarloos, dat tussen Edegem en Mechelen ligt, voorbij Kontich. Ik heb nooit geweten of ‘Noppe’ de voornaam of achternaam was van de ijsverkoper – of misschien was het wel een vreemd woord voor de waren die hij verkocht. Ik h

Met verbazing probeer ik het spel te volgen dat mijn zoon met een verbluffende behendigheid speelt op zijn PlayStation 4 — of het is misschien nu al een 5, want "je moet mee met de tijd", is het antwoord dat ik krijg wanneer ik hem vraag wat er nu zoveel beter is aan dit nieuwe model. "De graphics zijn zoveel mooier, net echt," zegt hij met veel overtuiging. Het is niets voor mij, al die games met indrukwekkende namen als "Grand Theft Auto" of "The Last of Us". Ik zie de mees

De vermelding in het Guldenboek van Edegem, naar aanleiding van het 50 jarig bestaan. (HAE) Toen ik nog geen haar op mijn benen had, speelde ik basket bij Jong Edegem. Ik heb het net even opgezocht, en de club blijkt nog steeds te bestaan, met een website en een login en zo. Toen ik er lid van was, bestond er nog geen internet. Je login was een stukje karton waarop je naam geschreven stond, en vooral: je trainingspak was je login. We hadden erg mooie gitzwarte trainingspakken

Bettina, Joris, vader Frans Van der Mueren en de tv. (foto JvdM) Een tv hebben we thuis altijd gehad, ook een auto. Dat was niet zo vanzelfsprekend, want op school hadden niet alle kinderen dezelfde privileges. De tv-beelden waren wel in zwart-wit, kleuren bestonden nog niet denk ik, ik kende toen in elk geval niemand die een kleurentoestel had.  We hadden ook geen behoefte aan kleur, toch niet op tv. De programmatie voor de jeugd was in die jaren ook nog niet veel soeps, Ket

Inleiding Het verhaal van de vondeling Monique Ex kende een goede afloop. Het kon ook anders. Op zich vormt het een goede aanloop om een beeld te schetsen van wat Edegem overkwam in de oorlog 1939-1945. Hierbij bespreken we niet de gewelddadige veldslagen met beroemde bevelhebbers. We focussen ons op de inwoners van Edegem die, meestal tegen hun wil, werden meegesleept in het kielzog van een bloederige oorlog. Een conflict dat door geen enkele Edegemnaar was gewenst. Drie gr

Het bombardement van Mortsel is al even geleden. En er is al veel over geschreven. Meer dan 80 jaar na dato zaten we op het Historisch Archief van Edegem toch nog met een paar vragen waarop we graag een antwoord wensten. Op 5 april 1943 viseerden Amerikaanse bommenwerpers op klaarlichte dag de Erla fabriek te Mortsel. De meeste bommen misten hun doel en kwamen in het centrum van Mortsel terecht. Het drama (of is het een wonder?) speelde zich af te midden van de chaos die tijd

Het Familia Instituut aan de Ingenieur Haesaertslaan, vandaag Olfa Elsdonk. (prentkaart van Maurits Lierman) Lezen en schrijven had ik al onder de knie en ook mijn eerste communie had ik in mei van dat jaar gedaan. Ik mocht, net als al mijn andere klasgenootjes, naar het tweede leerjaar. Het tweede studiejaar werd het genoemd en de leraar van dienst was Meester Van Reusel . De leraars van toen werden altijd met hun achternaam aangesproken. Dat is nu even anders. Meester Wim o

Grote zus Bettina laat Joris alle kanten van het Kerkplein zien - circa 1965. (Collectie Joris Van der Mueren) Een zondag in december, het was bitterkoud en er stonden bloempjes op de ruiten. De meeste of misschien wel alle huizen op ‘den ouden Elsdonk’ hadden in de jaren 60 enkel glas.   In de winter, wanneer de temperaturen erg onder nul daalden, kon je bij het ontwaken niet naar buiten kijken, omdat ijskristallen zorgden voor een wazige film op de ruiten die je het uitzich

Jeugdhuis Kruispunt (foto uit het Historisch Archief Edegem) In de onderwereld van mijn jeugd was er een plek die Kruispunt heette. Ik heb er dingen voor de eerste keer gedaan. En ik heb er dingen voor de laatste keer gedaan. Het was een jeugdhuis, met een j, waar jongeren samenkwamen. Terwijl ik dit zo opschrijf, bedenk ik dat ik nooit het gevoel gehad heb dat ik er samen kwam. Ik had vooral het gevoel dat er veel mensen samen alleen waren. Maar dat had wellicht te maken met

Joanna Melania Kerselaers was eigenaar van een gigantisch stuk grond aan de Hoofsche Galgstraet [i] . Ze had het geërfd van haar vader Joannes Franciscus, wagenmaker, timmerman en cafébaas van café De Welkom op de hoek van de Molenstraet en de Dorpstraet. Dat was aan de ingang van de Sint-Antoniuskerk, vandaag Huis De Hert .   Joanna Melania trouwde met een Antwerpse apotheker en verhuisde naar Antwerpen. Zij verkocht van die enorme lap grond in 1877 een stuk aan de familie

Toen ik ontdekte dat Axel Nort gewoonweg Nand Buyl heette en Kapitein Zeppos, Senne Rouffaer wist ik het zeker, ik zou acteur worden. Telefonerende idolen van Joris: Axel Nort en Kapitein Zeppos Het leek me heerlijk dagelijks in het gezelschap te vertoeven van mijn grootste idolen mocht ik ooit een filmrol in de wacht slepen. Ik zou het zeker en vast beter doen dan Dirk Talboom, de jonge assistent van Axel Nort of Ben Kurrel, de jeugdige medewerker van de Kapitein. Ik besefte

Het Elzenhof aan het Kerkplein, thuishaven van Limerick. Vijftien jaar was een verschrikkelijke leeftijd. Vis noch vlees, te oud voor de 'Dinky Toys' en te jong voor de 'Real Toys'. We mochten al wel in het Elzenhof binnen, maar in het daarachter gelegen jeugdhuis niet, daar moest je zestien voor zijn. Vele van mijn vrienden kwamen er al, ze waren dan ook een jaar ouder of verjaarden in het voorjaar. Ik hoorde van hen de wildste verhalen van wat er allemaal gebeurde in die ke

Het Shoppingcenter Wijnegem, 'Shop Eat Enjoy' heet het nu. Ik weet nog begin jaren 90 toen het open ging en iedereen zijn mond vol had van dit uniek complex in de Antwerpse regio. De meeste mensen dachten dat deze verzameling van winkels, zo dicht bij elkaar, vernieuwend en nooit gezien was in deze contreien. Niets was minder waar.   Op den Elsdonk hadden we al een shoppingcenter toen er op die plek in Wijnegem nog koeien in de wei stonden. In de tuinwijk had je toen bijna op

In 1968 was ik tien. Het schooljaar was net begonnen en wij kinderen hadden geen idee wat er in de wereld gebeurde. Ja, Ernest Claes, de schrijver van ‘De Witte' was net gestorven, hij was al wel 83, dat hadden we op school gehoord. In mei van dat jaar kwamen in Parijs, Berlijn, Brussel en Leuven studenten op straat en Eddy Merckx won in juni de ronde van Italië. Martin Luther King werd in Memphis vermoord en Cliff Richard zijn 'Congratulations' schoot als een pijl naar numme

Bron: Historisch Archief Edegem. Tijdens de zomermaanden, ik weet niet meer of het juli of augustus was, we kenden alleen maar 'bijna vakantie en bijna terug naar school', werd de toen nog rustige de De Burletlaan afgesloten vanaf de Maan zodat je de Ster niet meer kon bereiken. De Maan en de Ster waren voedingswinkels/kruideniers. De Ster lag op de hoek van de Sterrenlaan en de Maan op de hoek van de De Burletlaan. Vermoedelijk had de eigenaar van de Maan, de heer Tack, zich